Profilaktyka w sportach kynologicznych

Witamy w gronie współpracowników Katarzynę Pęzińską-Kijak, właściciela Akademii Rehabilitacji i Diagnostyki Zwierząt, zoofizjoterapeutę i diagnostę. Liczymy, że wiedza i doświadczenie wieloletniego praktyka w profilaktyce w sportach kynologicznych pomoże wielu osobom choćby w doborze odpowiedniej aktywności dla siebie i psa. Niewykluczone, że część z Was rozważając zakup lub adopcję psa również skorzysta z jej porad.

Poniżej informacja o autorce:

Obecnie pisze pracę doktorską w Pracowni Anatomii Zwierząt Zachodniopomorskiego
Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Sekretarz Polskiego Towarzystwa
Anatomicznego oddziału w Szczecinie. W ciągu wieloletniej nauki uzyskała
uprawnienia zawodowe w kierunku diagnostyki weterynaryjnej i laboratoryjnej oraz
zoofizjoterapii, a także dyplom z kynologii.
Na co dzień prowadzi badania naukowe z zakresu anatomii i histologii zwierząt
oraz zaburzeń rozwojowych. Od roku 2010 prowadzi zajęcia z tych przedmiotów dla
studentów Wydziału Biotechnologii i Hodowli Zwierząt oraz Techników weterynarii.
Specjalizuje się w diagnostyce termograficznej oraz rehabilitacji zwierząt.
Założyciel Zachodniopomorskiego Klubu Molosów
http://zachklubmolosow.blogspot.com
Współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Termografii Zwierząt (PTTZ) www.pttz.pl
Wieloletnie doświadczenie zdobywała poprzez praktyki i staże w zakładach
leczniczych dla zwierząt, laboratoriach badawczych, odbyła także staż
naukowo-dydaktyczny w Katedrze Anatomii Zwierząt i Nauk Morfologicznych SGGW w
Warszawie. Praca ze zwierzętami nie ograniczała się wyłącznie do gatunków
domowych, ale również ferm bydła, norek oraz praktyk w ogrodach zoologicznych w
Warszawie i Gdańsku-Oliwie.
Podczas nauki i praktyk i staży zyskała doświadczenie z zakresu zoohigieny,
diagnostyki, leczenia, produkcji zwierzęcej oraz zasad pracy zarówno w
laboratorium, jak i terenie. Absolwent Wydziału Biotechnologii i Hodowli
Zwierząt ZUT w 2010 roku

PROFLAKTYKA W SPORTACH KYNOLOGICZNYCH CZ.1 Zanim zaczniemy trenować

Sporty z udziałem psów cieszą się ogromną popularnością, coraz częściej właściciele włączają do treningów swojego czworonoga. Jednak sporty kynologiczne jak Agality, Frisbee, Dogtrekking, Mondioring itd. mogą narazić nasze czworonogi na szereg urazów i kontuzji.
Nie od dziś wiemy jak ważny w sporcie jest trening, odpowiednia dieta, rozgrzewka oraz ćwiczenia wzmacniające. Świadomość ciała, równowaga, koordynacja i rytm to cztery cechy definiujące zdrowie psa sportowego. Dzięki profilaktyce możemy utrzymać wydajność naszych czworonogów oraz pozwolić im na udział w zajęciach sportowych przez wiele lat.
Popularność sportów z psami pokazuje, że każdy pies to potrafi. Jednak musimy mieć świadomość tego, że nie każda rasa jest do tego stworzona. Związek Kynologiczny podzielił rasy psów według ich użytkowania nie bez przyczyny. Molosy nigdy nie będą dobrymi kompanami w bikejoringu, a nie każdy siberian husky będzie „latał” za frisbee.
Istnieje tak wiele dyscyplin, że właściwie każda rasa może znaleźć dla siebie odpowiednią formę aktywności.

Czy mój pies będzie dobrym sportowcem?

fot.1 autor: Emilia Sadurska

Wszystko zależy od tego, czy są to poważne treningi sportowe, czy tylko sport rekreacyjny.
Zastanówmy się najpierw, czy nasz pies jest przygotowany na takie doświadczenie. Pytanie powinniśmy zadać sobie zanim zdecydujemy się na zakup odpowiedniej rasy. Jeśli jesteśmy ludźmi aktywnymi i nie wyobrażamy sobie życia bez długich wędrówek, biegania, wycieczek rowerowych, a przy tym chcemy włączyć w swój aktywny tryb życia psa, nie kupujmy malutkich piesków towarzyszących ( papilion, chichachua) ani ras krótkopyskich ( mops, pekińczyk, shi-tzu, buldogi). Nie wszystkie psy ras dużych jak rottweiler, mastiff, dog niemiecki nadają się do intensywnych maratonów, ale spacer będzie dla nich ogromną przyjemnością. Co nie znaczy, że rasy te nie nadają się do innych form; poniżej zdjęcie psa rasy Papilion (fot.1 podczas treningów agility) oraz buldoga francuskiego (fot.2 ćwiczenia wzmacniające na piłkach FItPaws). Z mniejszych ras świetnie sprawdzi się Jack Russel Terier, Parson Russell Terier, które mimo małej postury maja dużą wydolność długodystansową.

fot.2 autor: Wojciech Sadurski

Częstotliwość treningów zależy od dyscypliny sportu oraz od wytrzymałości i siły psa. Psy zaprzęgowe wymagają treningów kondycyjnych i wytrzymałościowych, by być w stanie wytrwać kilkugodzinne zawody. Sporty jak Flyball, Agility wymagają ćwiczeń budujących mięśnie, siłę oraz szybkość. Dlatego zanim zaczniemy trenować z naszym pupilem, warto zastanowić się jaką formę sportu chcemy uprawiać, a przede wszystkim, czy rasa psa ma ku temu predyspozycje.

fot. 3 Pies rasy Juck Russell terier w trakcie ćwiczenia równowagi

Wiek nie gra roli?

fot.3 autor: Wojciech Sadurski

No właśnie, czy psy w każdym wieku powinny uprawiać sport? Wiemy, że treningi sportowe należy rozpocząć już od najmłodszych miesięcy psa. Jednak czy dla jego organizmu to zdrowe? Tkanka kostna nabudowuje się nawet do 2 roku życia psa. Należy więc stopniowo wprowadzać elementy treningu, przy użyciu małego obciążenia, bardziej na zasadzie przyzwyczajania psa do zadań i wysiłku niż poważnych ćwiczeń, nie zabierając ich na zbyt wyczerpujące treningi. W przypadku psów starszych, które nie miały do czynienia wcześniej z treningami, nie powinniśmy nagle zacząć kazać im biegać na równi z innymi. W przypadku, gdy są to zwierzęta mające za sobą karierę sportowa, dostosujmy trening do ich stanu zdrowia, kondycji i potrzeb.

Co może wpłynąć na karierę sportową naszych czworonogów?

foto Katrin Kerou

Tak samo jak w ludzie, psi sportowcy potrzebują odpowiedniego przygotowania. Wkroczenie ludzkiej ręki w świat genów psów spowodowało wystąpienie wielu chorób genetycznych, które mogą mieć wpływ na ich samopoczucie.

– wady wrodzone jak dysplazja stawu biodrowego, łokciowego powodujące bolesność, niechęć do poruszania się oraz w efekcie poważne stany chorobowe. Dlatego tak istotne jest wykonywanie profilaktycznych badań radiologicznych, szczególnie u młodych psów ras dużych ( Labrador retriever, Golden retriever, Bernardyn, Owczarek niemiecki itd.), które ze względu na szybki wzrost szczególnie narażone są na wystąpienie tej nieprawidłowości

– zmiany zwyrodnieniowe stawów
– przebyte poważne kontuzje i urazy aparatu ruchu – każda kontuzja, nawet najmniejsza może przyczynić się do poważnych powikłań, dlatego ważna jest obserwacja psa, odpowiedni odpoczynek oraz przerwa w treningach w przypadku wystąpienia urazu

– przebyte operacje (okres pooperacyjny) do momentu powrotu do pełnej kondycji psa; powinno się stopniowo wprowadzać intensywność treningów; należy wziąć pod uwagę stopień przebytej choroby i rodzaj operacji; w niektórych przypadkach, jak zabiegi chirurgiczne związane z aparatem ruchu ( zabiegi stawu biodrowego, zerwane więzadła, złamania itp.); zwierzęta po niektórych z nich nie będą w stanie powrócić do treningów sportowych

– rasy krótkopyskie jak buldog angielski, francuski, mops ze względu na skrócenie pyska, mogą mieć problemy z układem krążenia oraz szereg cech niesprzyjających intensywnemu wysiłkowi, powinny być poddane szczególnej obserwacji

– ciąża i okres poporodowy- jest szczególnym czasem dla suki, dajmy zarówno jej jak i potomstwu czas wyłącznie dla siebie, aż do momentu odsadzenia całego miotu

– wiek zwierzęcia ( u młodych psów należy umiejętnie i stopniowo wprowadzać intensywność treningów, zwłaszcza u psów ras dużych, u których szczególną rolę odgrywa wzrost i nabudować kości)

Co możemy więc zrobić, jeśli chcemy trenować z psem?
Przede wszystkim nie przesadzajmy, obserwujmy naszego pupila i na tej podstawie wyznaczmy granice, w której czuje się on najlepiej. Nie każdy biegacz musi być mistrzem olimpijskim. Traktujmy to jako zabawę oraz rekreację.

Tekst: Katarzyna Pęzińska-Kijak 2015

www.akademiarehabilitacji.pl