Konferencja SuperPies

18 grudnia 2014 w auli Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej odbyła się konferencja SuperPies – bohater na czterech łapach, poświęcona wykorzystaniu psów pracujących w terapii, edukacji, wsparciu osób z niepełnosprawnościami oraz w sporcie i ratownictwie. W dużej mierze odbiorcami byli studenci uczelni, ale konferencja miała charakter otwarty i każdy zainteresowany problematyką mógł poszerzyć swoją wiedzę w zakresie w/w tematów.

Pierwszym prelegentem była pani Maria Czerwińska, założyciel i prezes Fundacji Przyjaźni Ludzi i Zwierząt CZE-NE-KA.

Pani Maria jest redaktorem naczelnym czasopisma “CZE-NE-KA”, autorką cyklu książek pt. Mój Pies, mój Przyjaciel, moje Hobby: “Alaskan Malamute” i “Psy Zaprzęgowe”. Tresuje zwierzęta grające w filmach i telewizji. Kawaler Orderu Uśmiechu, odznaczona przez Ministra Kultury odznaką Zasłużony Działacz Kultury, za zasługi dla rozwoju opieki zdrowotnej otrzymała medal im. dr Henryka Jordana. W 1991 roku zorganizowała pierwsze w Polsce zawody psich zaprzęgów, które są regularnie kontynuowane na warszawskich Bielanach. W dosyć obszernej prelekcji zaprezentowała szeroką działalność swojego przedsięwzięcia fundacyjnego, ale przede wszystkim rolę jaką odgrywa pies w naszym życiu. Warto wspomnieć, że Maria Czerwińska jest autorem pojęcia Dogoterapia, które stworzyła na potrzeby własnej pracy z psami wśród niepełnosprawnych dzieci.

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

: Foto: Piotr Rukat

W kolejnej prelekcji Elżbieta Wydra – prezes Fundacji Alaska, właściciel hodowli psów rasowych Z Klanu Wydry (malamuty) opowiadała o codziennej, jak się okazało niełatwej, ale satysfakcjonującej pracy z trudną warszawską młodzieżą.

Foto: Piotr Rukat

Ten segment działalności fundacji zaliczamy do dogoterapii społecznej. Praga, warszawska dzielnica, gdzie Elżbieta Wydra pracuje na co dzień z młodzieżą nie należy do najbezpieczniejszych. Historie, które usłyszeliśmy, naprawdę zrobiły na nas ogromne wrażenie. Państwowe instrumenty społeczne nie zawsze sprawdzają się w takich warunkach, a dzieciaki ulicy, bo w zasadzie to ona je wychowuje i kształtuje, są bardzo nieufnie nastawione do dorosłych. Poprzez psy, a raczej sport i zabawę z nimi, Elżbieta Wydra zdobywa wśród dzieci zaufanie i szacunek, co nie jest najprostszym zadaniem w przypadku kilkunastolatków, które potrafią już pić alkohol, palić jak dorośli i przeklinać jak przysłowiowy szewc. Najlepiej obrazuje to film-teledysk zaprezentowany na konferencji.

Agnieszka Radko z Fundacji Edukacyjnej “Pies i Staś” przedstawiła program fundacji, sposoby działania w szkołach i przedszkolach oraz przybliżyła standardy pracy w szkoleniach“Trenera Profilaktyki Pogryzień”. Fundacja stara się wypełniać lukę edukacyjną programu nauczania w szkolnictwie powszechnym, w którym brak elementarnych informacji, jak dziecko ma zachowywać się w obecności psa. Wieloletnie doświadczenie pracowników Fundacji pozwala także podwyższać standardy pracy z psami pracującymi. Normują oni czas pracy oraz odpoczynku psów, które czynnie biorą udział w szkoleniach i programach edukacyjnych z dziećmi.

Foto: Piotr Rukat

Kolejnym prelegentem był kpt. Maciej Garczyński. Przekazał rzeczowe informacje o szkoleniach psów ratowniczych w służbie Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nr 15 Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy.

Foto: Piotr Rukat

Kpt. Maciej Garczyński jest przewodnikiem psa ratowniczego rasy labrador retriver o imieniu Buddy, ratownikiem wysokościowym, międzynarodowym ekspertem ds. ochrony ludności w ramach Wspólnotowego Mechanizmu Ochrony Ludności Unii Europejskiej. Na co dzień pracuje ze swoim psem w Specjalistycznej Grupie Poszukiwawczo-Ratowniczej Warszawa-9 www.warszawa-9.pl. Psy w tego typu służbach przechodzą długą drogę szkoleniową oraz skrupulatną selekcję. Obecnie dwie najpopularniejsze rasy w służbach straży pożarnej to labrador retriver oraz golden retriver, coraz rzadziej owczarek niemiecki, który znacznie lepiej sprawdza się w innych służbach.Zwyczajowe akcje przewodnika i jego psa to odnajdywanie żywych ludzi w różnych, zazwyczaj nietypowych i bardzo trudnych warunkach. Oprócz pracy w Polsce, uczestniczą także w akcjach międzynarodowych na terenach dotkniętych kataklizmami.

W ostatniej części konferencji w świat niewidomych wprowadziły panie z Fundacja Vis Maior. Prelekcję rozpoczęła Anna Miętus, by oddać głos Joannie Witkowskiej, która doskonale wyjaśniła codzienne problemy niewidomego poruszającego się z psem przewodnikiem.

Foto: Piotr Rukat

Polska odbiega znacząco od reszty Unii Europejskiej w zakresie wykorzystywania psów jako przewodników dla niewidzących. W całym kraju jest około 100 specjalnie wyszkolonych psów, ale to bardzo mało jak na ilość niewidomych osób. Przyczyn tego stanu jest kilka. Przede wszystkim nasze przepisy nie ułatwiają niewidomym funkcjonowania w społeczeństwie z psem przewodnikiem. Do tego nie mają większego wsparcia finansowego, a koszty utrzymania psa czy choćby leczenia lub kosztownych rehabilitacji psów muszą niekiedy w urzędniczych zawiłościach ukrywać w formie “konserwacji sprzętu rehabilitacyjnego”. Pies przewodnik w urzędniczym świecie został uprzedmiotowiony i stał się sprzętem rehabilitacyjnym… Dla większości niewidomych pies w szorkach zastępuje nie tylko białą laskę, ale i oczy.

Najlepszym tego przykładem okazał się Sebastian Grzywacz oraz jego pies przewodnik o imieniu Roll.

W przerwie spotkaliśmy ich przed wejściem do sali konferencyjnej. Gdyby nie obecność psa, ciężko byłoby się doszukać oznak dysfunkcji narządu wzroku. Swobodny sposób poruszania się pokazał, jak dużą rolę odgrywa pies u boku niewidomego

Sebastian, jak sam o sobie mówi – jest człowiekiem o zamkniętych oczach i otwartym rozumie.
Sebastian stracił wzrok w listopadzie 2007 roku wskutek wypadku komunikacyjnego, od czterech lat jego oczami jest pies asystujący Roll. Sebastian nieustannie rozwija umiejętności swoje oraz Rollka. Jest zatrudniony na otwartym rynku pracy, woluntarystycznie udziela się w Niepublicznym Terapeutycznym Punkcie Przedszkolnym „Świata Ciekawi” oraz w Ośrodku Diagnoz i Szkoleń Psychologicznych ODIS. Prowadzi liczne szkolenia, współpracuje z Fundacją Inicjatyw Psycho-Edukacyjnych Po-Mocni, Fundacją Kultury bez Barier, Beyond Words, a także prowadzi prelekcje w szkołach.

Jego wystąpienie, bardzo osobiste, ale też niesamowicie ekspresyjne, w wielu momentach powodowało salwy śmiechu na sali. Pies w jego życiu zmienił bardzo wiele: zmienił jego nastawienie, pozwolił nabrać dystansu do samego siebie i wielu spraw, ale przede wszystkim umożliwił bardzo aktywne życie.