Duna – wyprawa obozowa

Wielu ludzi uważa, że w chwili decyzji na psa kończy się wolność ku wszelkim urlopom i wypoczynkowi poza domem. Ja śmiało mówię tym osobom, że MOŻNA zabrać psa w większość miejsc, a jeśli są trudności na drodze naszej wspólnej podróży to trzeba je pokonać. Od niespełna 4 lat posiadam Wilczaka Czechosłowackiego o imieniu Duna. Moja sunia to wierny przyjaciel i kompan codzienności, którą razem zmierzamy.

foto Ksenia Grekulak

Jestem instruktorem ZHP prowadzę drużynę harcerska i jestem komendantem hufca. Duna towarzyszy mojej drużynie na biwakach i obozach harcerskich.

foto Ksenia Grekulak

Wyjeżdżając na obóz pakuje poza własnym plecakiem na dwa tygodnie Dune. Zabieramy niezbędne rzeczy takie jak miski, szelki do wędrówki po górach, stalową linkę, linkę trenerską oraz ulubione przysmaki. Młodzież i dzieci uczą się dbać o psa w różnych miejscach. Traktują Dunę jak członka drużyny i dbają o nią wychodząc z nią na spacery wykorzystując cisze poobiednią na obozie, dbają o świeżą wodę w misce oraz pożywienie.

foto Ksenia Grekulak

foto Ksenia Grekulak

foto Ksenia Grekulak

Duna w zamian stróżuje z harcerzami w nocy trzymając warte w obozie. Podróż pociągiem nie stanowi żadnego problemu poza lękiem na peronie, nie mamy większych trudności. Duna każdą podróż znosi dzielnie. Konduktorzy często szukają naszego dodatkowego bagażu zamiast psa, gdyż Duna pod fotelami jest tak schowana, że umyka czujnemu oku konduktora. Pierwszy nasz wspólny obóz odbył się w Szklarskiej Porębie. W moim namiocie kadrowym wiecznie panowała psia zabawa. Wszystkie wędrówki po górach przeszły dzielnie na swych czterech łapach. W tej chwili Duna ma za sobą trzy obozy harcerskie. Jeden w Szklarskiej Porębie i dwa w Bieszczadach.

foto Ksenia Grekulak

Poza obozami kilka biwaków oraz rajdów. Jest takim naszym psim harcerzem. Podczas jednej z wędrówek Duna ruszyła nagle w pole. Nie reagowała na nasze przywołania. Poczuła zew natury po raz kolejny. Pobiegła za leśną zwierzyną. Pomyślałam nie ma szans na jej powrót. I w tej właśnie chwili przyszła myśl ‘”gwizdek harcerski” nie czekając ani sekundy dłużej wyjęłam go z kieszeni munduru. Duna po usłyszeniu gwizdka szybko wróciła. Jest przyzwyczajona do jego dźwięku. Nie uczona komendy reaguje na gwizdek i hasło zbiórka. Udaje się wtedy wraz z harcerzami na miejsce zbiórki. Duny obecność daje nam wiele radości oraz wspólnych przygód bogatych we wzajemną naukę. Jej obecność na zbiórkach, czy też w każdym miejscu obozowania, czy  biwakowania jest czymś dla nas zupełnie naturalnym.

foto Ksenia Grekulak

Pies na szlaku harcerskim, turystycznym czy w dowolnym miejscu naszego urlopu nie jest balastem, a przyjacielem w podróży. Nie bójmy się go ze sobą zabierać. Dla niego to świetna forma spędzania czasu przy boku opiekuna i przyjaciela jakim dla niego jesteśmy. Zanim Duna trafiła do mojego domu planując jej obecność widziałam ją jako towarzysza harcerskiej wędrówki. Nigdy nie myślałam, że pies to problem w wypoczynku. Teraz wiem, że można, a jak nie, to szukam takiej możliwości, by przeszkody stawiane dla czwórnogów przez ludzi dało się pokonać.

Tekst: Ksenia Grekulak